عصبروانشناسی، که به انگلیسی نوروسایکولوژی (Neuropsychology) نامیده میشود، شاخهای از روانشناسی است که به بررسی ارتباطات بین ساختار و عملکرد مغز و فرآیندهای روانی و رفتاری انسان میپردازد. این رشته به مطالعه تأثیرات آسیبها و بیماریهای مغزی بر رفتار و شناخت افراد توجه دارد و به دنبال درک چگونگی همبستگی بین فعالیتهای مغزی و رفتارهای انسانی است123.
اهداف و زمینههای عصبروانشناسی
عصبروانشناسی هدفش درک فرآیندهای شناختی مانند حافظه، یادگیری، زبان و ادراک است. این علم به بررسی چگونگی تأثیر آسیبهای مغزی بر این فرآیندها میپردازد و از روشهای علمی مانند EEG، fMRI و PET برای ارزیابی عملکرد مغز استفاده میکند34.
تفاوت با سایر رشتهها
در حالی که عصبشناسی کلاسیک بیشتر بر روی سیستم عصبی تمرکز دارد، عصبروانشناسی به دنبال کشف نحوه تأثیرات متقابل بین مغز و ذهن است. این رشته همچنین با روانپزشکی ارتباط دارد، اما تمرکز آن بیشتر بر روی اختلالات شناختی ناشی از آسیبهای مغزی است56.
کاربردها
عصبروانشناسان میتوانند به درمان اختلالات مرتبط با آسیبهای مغزی مانند صرع، آلزایمر، دمانس و اختلالات روانی کمک کنند. این متخصصان به بررسی اثرات بیماریها بر رفتار و شناخت پرداخته و روشهای درمانی مناسب را ارائه میدهند23.به طور کلی، عصبروانشناسی یک حوزه علمی مهم در فهم رفتار انسانی و اختلالات روانی محسوب میشود که به بررسی دقیق روابط بین مغز و فرآیندهای روانی میپردازد.
یکی از حوزههایی است که به سرعت در حال پیشرفت و تغییر است، و هر روزه کشفیات جدیدی در مورد ارتباطات پیچیده بین مغز و رفتار انسان صورت میگیرد.